Τάρλοου: Η «Χίμαιρα» δεν ήταν το καλύτερο μυθιστόρημα του Καραγάτση, έχει δραματουργικές αδυναμίες

Ο Δημήτρης Τάρλοου ήταν καλεσμένος στο “Στούντιο 4” και μίλησε για τον Δημήτρη Ροδόπουλο που εμείς γνωρίζουμε ως Μ. Καραγάτση, τον παππού του, ενώ έκρινε και τις αδυναμίες που έχει η “Μεγάλη χίμαιρα” την οποία θα ανεβάσει ξανά στο θεατρικό σανίδι. «Το όνομα Δημήτρης είναι του παππού μου, του Καραγάτση. Το όνομα της γιαγιάς μου είναι Νίκη Καρυστινάκη, είναι Ανδριώτισσα. Ο Καραγάτσης ήταν Δημήτρης Ροδόπουλος. Το άλλαξε γιατί είχε έναν πάρα πολύ αυστηρό πατέρα, τον προπάππου μου, τον Γιώργη Ροδόπουλο, ο οποίος ήταν και πολιτικός.

Όταν λοιπόν ο Δημητράκης εκδήλωσε την επιθυμία να ασχοληθεί με το γράψιμο, του είπε αυτό αποκλείεται! Όσο έχεις το όνομα των Ροδόπουλων, δεν θα εκδώσεις τίποτα. Όταν όμως ο Καραγάτσης εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, με ψευδώνυμο, του κακοφάνηκε του Ροδόπουλου. Λέει, “καλά δεν έχεις εσύ όνομα και βγάζεις με ψευδώνυμο;”. Όταν είδε την επιτυχία που είχε ο Καραγάτσης στα γράμματα, το θεώρησε προσβλητικό».

«Σε μένα έγκειται να σταματήσω αυτόν τον κύκλο»

«Το τραύμα, είναι κληρονομικό. Δηλαδή, ο κύκλος της ψυχικής βίας είναι κάτι το οποίο κληροδοτείται και το οποίο συνεχίζεται εκτός αν κάποιος βρει το σθένος και την ψυχολογική δύναμη να το διακόψει. Αισθάνομαι, λοιπόν, ότι ναι, σίγουρα υπήρχε ένα τραύμα το οποίο έφερε ο Καραγάτσης και το οποίο ήταν από τον πατέρα του. Γιατί η σχέση του με τη μάνα του ήταν πάρα πολύ τρυφερή και νομίζω ότι τον επηρέασε πάρα πολύ ο θάνατός της το 1946 και από εκεί πυροδοτήθηκε και η ανάγκη να γράψει το υπέροχο μυθιστόρημα «Ο μεγάλος ύπνος», το οποίο είναι η ιστορία της οικογένειάς του. Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτή η σχέση με τον πατέρα, αλλά και η σχέση με την αδελφή του, τη Ροδόπη, η οποία είχε ψυχικά προβλήματα, τον επηρέασε πολύ. Και θεωρώ ότι σε μένα έγκειται να σταματήσω αυτόν τον κύκλο. Εγώ υπέστην αυτήν την τραυματική κληρονομιά με την καθημερινότητά μου.

Δεν είμαι βέβαιος ότι ο Καραγάτσης θα έλεγε τα ίδια σήμερα. Δεν πρέπει να συγκρίνουμε εποχές και δεν πρέπει να το μεταφέρουμε το πράγμα σε μία τελείως διαφορετική συνθήκη. Το κάνουν αυτό λάθος και με τα μυθιστορήματα. Με τη “Χίμαιρα”, ας πούμε, όπου μεταφέρεται μια άλλη εποχή σε ένα άλλο context. Δεν νομίζω ότι ο Καραγάτσης θα έγραφε με τον ίδιο τρόπο σήμερα. Και απόδειξη είναι ότι το τελευταίο του μυθιστόρημα, το “10”, ήταν αρκετά διαφορετικό. Πήγαινε σε έναν τελείως διαφορετικό δρόμο. Έψαχνε ο άνθρωπος νέους τρόπους συγγραφής και αντιμετώπισης. Δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει. Αυτό που μας παρέδωσε είναι περίπου το 25% αυτού που σκόπευε να γράψει. Και βλέπετε ότι είναι ένα πράγμα πολύ σύγχρονο, με στροφή στην εργατική τάξη, οπότε θεωρώ ότι αν έγραφε το 1980 θα ήταν κάτι τελείως διαφορετικό.

«Είναι πολύ ασαφής η σκιαγράφηση»

Προσωπικά θεωρώ ότι η “Μεγάλη χίμαιρα”, την οποία δεν θεωρώ και το σημαντικότερο μυθιστόρημά του, σε αντίθεση με πολλούς άλλους, νομίζω ότι έχει πολλές δραματουργικές αδυναμίες, αλλά όχι αυτές που λένε. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται το φινάλε και το θέμα της προσωπικότητας του Μηνά. Μέσα στο βιβλίο εμένα μου είναι τελείως ασαφές και έγκειται στον καλλιτέχνη που θα το παραλάβει για να το ερμηνεύσει, να τον σκιαγραφίσει κάπως με σαφήνεια. Είναι πολύ ασαφής η σκιαγράφηση. Όπως επίσης, και μου φαίνονται λίγο αφελή, διάφορα κομμάτια του έργου, όπως και το θέμα του παιδιού, το πώς πεθαίνει, δεν είναι πολύ καλά δοσμένο.

Δεν έχω μεγαλώσει αγιοποιώντας τον παππού μου, ούτε κατακρίνοντάς τον όμως με τρομερό τρόπο. Θεωρώ ότι είναι ένας πολύ καλός συγγραφέας και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τόσες γενιές μετά βρίσκει νέο ενδιαφέρον».

«Έχω τη δική μου αντίληψη»

«Δεν θεώρησα χρέος το να είμαι στη “Μεγάλη χίμαιρα”, όταν τελικά αποφασίστηκε να γίνει, μετά από πολλές καθυστερήσεις, φανταστείτε ότι ζούσε ακόμα η μάνα μου και μαζί δώσαμε τα δικαιώματα, μου πρότειναν οι άνθρωποι, φαντάζομαι, συναισθηματικά αν θέλω να συμμετέχω και είπα ευχαρίστως.

Είναι μια πολύ μεγάλη παραγωγή και νομίζω ότι σε επίπεδο αισθητικό και οργάνωσης και απόδοσης διεύθυνσης φωτογραφίας, κοστουμιών, φωτιστικό, πλάνων κλπ. νομίζω ότι είναι πολλές σκάλες ανώτερο από οτιδήποτε έχω δει σε επίπεδο σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση.

Όσον αφορά τη δραματουργία, όσον αφορά την ερμηνεία και όσον αφορά τις σχέσεις των προσώπων θα μου επιτρέψετε να έχω τη δική μου αντίληψη. Αλλά τη δική μου αντίληψη την εξέφρασα με τη δική μου “Μεγάλη χίμαιρα” και θα την ξαναεκφράσω σε δύο χρόνια που μάλλον σκοπεύω να την ξανακάνουμε. Θα είναι η Αλεξάνδρα Αϊδίνη, γιατί θεωρώ ότι είναι πυλώνας αυτής της παράστασης και νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι εξίσου ενδιαφέρον με ένα διαφορετικό καστ την πλαισιώνει».